به بغض های وحید یامین پور 

ببخش اگر تورا مدافع حکومتی دیدم که اگر علی (ع) امروزش را می دید به برچیدنش حکم می داد که برای علی هرگز هدف باعث توجیه وسیله نشد.
ببخش اگر ارتزاقت را تاب نیاوردم از این حکومت و صدا و سیمائی که هنر وارونه جلوه دادن حقایقش و آنچه عصر در خیابان دیدم و شب در تلویزیون شرف و مردانگی و آزادگی را تحقیر کرد.
ببخش اگر تاب نیاوردم ندیدنهایت را که هنوز هم دیدنیها کم نیست و شنیدنیها که این تشت از بام افتادست و ...دستت را خواهم گرفت و قدم به قدم نشانت خواهم داد که این راه امتداد همان اشک ها و جمکران ها  و آل یاسین های یاد شده است واگر این فجایع در کشوری با نامی جز اسلام و داعیه ای جز زمینه سازی حکومت جهانی مهدی(عج) اتفاق می افتاد چه جای بر آشفتن؟؟؟ که مرا نمیشناسی به کسی که سردی و گرمیش به قوره و کشمش بسته باشد برادر!
وحید عزیز بی حجت بالغه بر تو نمی آشفتم و بی اطمینان از نهایت این اتفاقی که به حیله و ترفند و لبخند و تفضل و تحمیق و تمسخر و تحکم و تقابل و تجاوز و ... به اسلامی که محمد(ص) آورد نمی چسبد بر سرت خراب نمی شدم که: هاااایییی چه می کنی و کجا می روی؟
و مجددا" گفتنی هائی و دیدنی هائی که به لطف حکومت اسسللااممیی امنیت گفتنش را ندارم و بی تاب گفتنم اگر خلوتی باشد و فرصتی...
وحید عزیز متاسفم که اینگونه شد که شاید باز می بایست خار در چشم را نمی دیدم و استخوان در گلو را و کاش این مطلب از تو نبود و هزاران کاش دیگر...
دیدم کسانی به این بهانه بر تو تاختند و کسانی نیز بر من که برای من مهم نیست ولی شاید برای شما...
نمیخواهم به دیگران فرصت سو’استفاده داده شود که کم نیستند آنانکه از این بحث و جدل ها پا کوبانند و دست افشان و تکرار می کنم تنها توانستم به مواردی اشاره کنم که در این فضای نا امن امکانش بود که بسیاری از نگفته هایم آیه هائیست شنیدنی بر اعتقاداتم!
به امید آنکه آنچه احساس بود را بر دکترا نداشتن و عامی بودن برادرت ببخشی و آنچه منطق بود را با علمت بپذیری.

 

 

به وحید یامین پور دوست دیروزهای دور و دور امروزم 

من؟  ما؟ لری کینگ؟  موسوی؟ مردم؟ آمریکا ....

همه عصبانین از موجودیکه از راست قشنگ تر دروغ میگه ،راست راست تو چشمات ذل میزنه و بهت میگه تو احمقی،  به من میگه باور کن اونیکه تو  با چشمای خودت دیدی درست نیت و اونیکه من میگم درسته به شعور مردم توهین میکنه ،من به چشام اعتماد کنم یا به خزعبلات این پدیده؟؟؟وقتی میگه منیکه قدرت تو دستمه به حکم امام زمان(عج) میکشم و میزنم و تجاوز میکنم و ... بسه وحید بسه به خدا تو این روزها بیشتر از همیشه یاد عاشورام خودمو، تو و همه رو با صف بندیها میبینم ،امیر المومنین یزید دستور داده خارجی از دین محمد رو که سنت حج رو نیمه کاره گذاشته و خروج کرده رو به حکم قاضی حکومت اسلامی بکشن
و مسمونا با وضو و نماز شب اومدن که کارو یه سره کنن
کدوم ورم؟ کدوم وری؟
حق با حکومته؟ یا معترضین؟
آخه مگه میشه هر جرم وجنایتی رو به نام حکومت اسلامی توجیه کرد وبه خورد مردم داد؟ تا کجا میخواین پیش برین؟تا کجا برای خودتون حق حکومت و قتل و تجاوز قائلین؟
تبعات اعمالتونو میبینید؟ میفهمین مردم دارن دین گریز و اسلام زده میشن؟ یا نه اینم کتمان میکنین؟
جائی شنیدم یکی میگفت :اگه امام زمان میخواد بیاد اینجوری حکومت راه بندازه کاش نیاد
 خیلی گفتنی مونده که نه اینجا مجالشه ونه من تاب و امنیت گفتنشو دارم بگذریم از صلاحیت شنیدنش
کاش ممر در آمدت جائی جز صدا و سیمای معلوم الحال بود و محل تحصیلت جائی جز دانشگاه امام صادق (که نمیدونم  خود حضرتشون از دیدن این مرکز و تربیت یافته هاش روزی چند بار تنش میلرزه؟)

که اگه اینجور بود شاید یه روزنه ای وجود داشت واسه دیدن و تحلیل درست وقایع که ظاهرا" و فعلا" نیست
نمیدونم چرا یاد این گفته افتادم که "مردم بندگان دنیایند و دین لقلقه ای بر زبانشان" و کاش قیمت نونی که به دهن میبری و به زن وبچت میدی رو بدونی یکم بوی خون میده نه؟شامتو قوی کن به
منچه؟
کاش این وحید یامین پورو هیچ وقت نبینم کاش تا شاید همون آدمی که میشناختمش و  یه تصور دیگه داشتم ازش رو یه روزی دوباره...
خدارو چی دیدی؟ هوالغفار...

-------------------------------------------------------------

پ.ن: سایت رجا نیوز مطلبی رو از" آقا دکتر وحید یامین پور " نوشته بودن که بالاخره مجبورم کرد بعد مدتها وادار کردن خودم به سکوت در برابر نوشته های ایشون ،  بجوشم وبنویسم، باشد که مثمر ثمر افتد!!

همواره عشق بیخبر از راه میرسد 

اولش نوشتم خوش به حال اون کسی که این روزا جای منه بعدش دیدم نه چون اونم چهار روز دیگه میاد سر جای امروز من پس چه کاریه اصلا"فقط خوش به حال خودم که هنوزم میتونم

میتونم دوست داشته باشم 

  میتونم بجوشم و بنویسم  آره واقعا" با این اتفاق های خووووووبببببببب خوووشششششششش به حال خودم 

(فیس بوکم خوب موجودیه هاااااا)

حالا میگم:

یه ساحل و یه دریا یک آسمون                                                                                                 یه شب و یه آتیش و یک همزبون

از همه دنیا همینا مارو بس
یه عشق صادقانه یه همنفس

آخ که جای همتون خالی

دوباره فصل جوشش ترانس

دلم غزل غزل پر از بهانس

زود برمیگردم با یه دامن پر از غزل نااااااب که مث بوی نون تازه دم صبح اشتهای زندگی رو باز میکنه

بی تو من چقدر .... 

نشدننویسم نشد یعنی نمیشه اینجوری باشم و بمونم ... داشتم خفه میشدم

میدونم هرجا بوی بارون بوی نم بوی یه ترانه جدید و واقعی که بیت بیتش اتفاق افتاده میاد  ...تو

...اه

چرا تموم نمیشی؟؟؟

نه... غلط کردم 

من از تموم شدن میترسم

تموم نشی ... نشم...

این روزاتو میدونم میفهمم اما نفس کشیدنمو مدیون خریتم که خودمو با تمام توان میزنم بهش

 میشناسمت تو مث بچه های سه ساله ای. وقتی صدات در نمیاد حتما" داری دسته گل به آب میدی

پنهون نکن ...میدونم اما بذار تو این توهم حالی ببرم

میدونم اما  نگو... مثل همیشه این موقعها من هیچی نمیگم ...    توام نگو

میدونم اما از مطمئن شدن میترسم پس نمیپرسم توام نگو  بذار سکوت باشه و بس

شاید یه روزی ....

  دیدنیه این روزا حال و روزم

داغ شدم آتیش شدم میسوزم

بغضا همش روهم تلنبار میشن

تاب میخورن طناب میشن دار میشن

هیشکی نمیدونه که دردم چیه

درد نگاه کوچه گردم چیه

.....

....و

من نمیگم توام نگو ندونم

بذار تو وهم داشتنت بمونم

پ ن: این چند بیت همین الان اتفاق افتاد بی نقد و نظر نوشتمش ادبا ببخشند

آخییییش

بهار 

فصل بهار کاشکی به باغم بیاد

کاشکی غزل باز به سراغم بیاد

 

بالای نیمه بستمو وا کنه

کاشکی غزل باز منو پیدا کنه

 

کاشکی بازم با هم صمیمی بشیم

مثل دو تا دوست قدیمی بشیم

 

گم شده بودم ولی پیدا می شم

قطره نمی مونم و دریا می شم

 

عمریه تو فصل غزل زیستم

این من ِ بی شعر که من نیستم

 

شاعرم و شعر وجود منه

شعر همه بود و نبود منه

 

هر چی می گم داغ ترم می کنه

شعره که مشتاق ترم می کنه

 

شعره که می سوزونه مرهم می ده

یه عالم تازه به آدم می ده

 

وقتی میاد و تو سرت می پیچه

وقتی شبا دور و برت می پیچه

 

وقتی که از تو خوابتو می گیره

می پرسه و جوابتو می گیره

 

وقتی دو بیتی تو گلوت می رقصه

رک می گه و رو آبروت می رقصه

 

وقتی تو چارچوبی و دید نداری

وقتی به فرداها امید نداری

 

میبینی تو قلب کویر لوطی

تو لحظه های آخر سقوطی

 

تشنه و تفتیده مث کویری

حس می کنی دیگه داری می میری

 

شعر میاد عصای دستت می شه

بازم جلو دار شکستت می شه

 

می گی و می نویسی حال می کنی

داد می زنی و قیل و قال می کنی

 

از غم ویاس و بی کسی  دور شدی

حس می کنی قیصر امین پور شدی

 

شاعرم و شعر وجود منه

شعر همه بود و نبود منه

 

فصل بهار بازم میاد به باغم

خوب می دونم شعر میاد سراغم

 

خوابيده است ساکت و تنها كنار تو

لب تر نمي‌كند لب دريا كنار تو

 

گاهي چقدر كوچك  ناچيز مي‌شود

اعجاز دست‌هاي مسيحا كنار تو

 

تو بوسه‌هاي ممتد امشب كنار من

من غصه‌هاي ممتد فردا كنار تو

 

من با تو با تو باتو به باران رسيده‌ام

اي هر چه خوب هر چه كه زيبا كنار تو

ای کاش  

سفره صبحونرو بازمیکنم ...پره مورچس

کاش مورچه ای بودم که از شادی کشف سرزمین غذا های مطبوع در پوستش نمیگنجید

کیسه نان خشک مطبخ مادر بزرگ

و هرگز از عدم درک حرکت جوهری و فلسفه اشراق رنج نمیبردم

و یا زنبوری بودم بیموقع بر خواسته از خواب زمستانی و کریستف کلمب سرزمین گلهای بی نظیر میشدم ...

و هیچ گاه نمیفهمیدم تنها سوراخی باز کرده ام به گلخانه گلهای فصلی که برای مرگ سرد شب عید آماده میشوند

... و هرگز نمیدانستم     "مرا زکنگره عرش میزنند سفیر "

نمیترسیدم از نفهمیدن حافظ و فهمیدنش ... گوته چقدر دردناک است

و ای کاش آفتاب پرستی میشدم که هر روز صبح خدایش بر او میتابید

آنگاه یقین داشتم به وجود خدای یگانه که بدون او تمام هستی نابود میشد

خدائی که هر روز صبح با دو پیامبر بر من نازل میشد:

 " گرما و روشنی"

 

نفس نمی آید!! 

گرفته بغض گلو را، نفس نمی آید

و از مسیر دلم هیچ کس نمی آید

 

از این سکوت از این سایه های ترس آلود

به جز تلاطم موج هوس نمی آید

 

زمین به دست علفهای هرز زنجیری است

کسی برای درو یا هرس نمی آید

 

برای ذهن همه این سوال تکراری است

چرا برای دلم دادرس نمی آید؟

 

همه هستند اما بی تو ... 

این روزها همانقدر که دوری

 ...  تشنه ام

و همانقدر که میگریزم

...  نزدیکی

تمام شهر شکل توست 

تمام جاده ها به تو تمام هرچه هست تو ...

از تو مینویسم و مداد من

 ...جوانه میزند درخت میشود

کار من چقدر سخت میشود